Menu

Wyszukiwanie

Licznik

Liczba wyświetleń strony:
73672

TRWAM i Radio Maryja

Gość i Niedziela

Wolne Media

Liturgia Mszy Świętej

Liturgię celebruje cała wspólnota

W celebracji sakramentów całe zgromadzenie jest „liturgiem”, każdy według swojej funkcji, ale „w jedności Ducha”, który działa we wszystkich (KKK 1144).

I. OBRZĘDY WSTĘPNE

- Wejście (Msza św. rozpoczyna się procesją kapłana i asystą, która po zgromadzeniu się wiernych wyrusza z zakrystii do prezbiterium. Rozróżniamy następujące formy wyjścia:

- proste, najkrótsza droga z zakrystii do prezbiterium,

- uroczysta procesja.

Droga procesji w uroczystości i święta może prowadzić przez tylną nawę Kościoła, pośród zebranych wiernych. Porządek procesji: kadzidło, krzyż z akolitkami, ministranci i asysta ( klerycy, siostry zakonne, bracia zakonni, koncelebransi), Pismo Święte, celebrans. Podczas wejścia kapłana następuje śpiew na wejście.)

- Pozdrowienie ołtarza (Po przyjściu do prezbiterium kapłan i asysta oddają cześć ołtarzowi przez głęboki pokłon, a gdy jest tabernakulum z Najśw. Sakramentem - przez przyklęknięcie. Następnie Celebrans, koncelebransi i diakoni całują ołtarz. Po ucałowaniu przewodniczący liturgii może okadzić ołtarz. Jest to zwyczaj przyjęty z okresu Karolingów. Krzyż na ołtarzu okadza się przed okadzeniem ołtarza; jeżeli krzyż stoi za ołtarzem wolnostojącym okadza się go wtedy, kiedy przechodzi się przed nim.)

- Pozdrowienie zgromadzonego ludu (Po zakończeniu śpiewu na wejście kapłan i całe zgromadzenie czynią znak krzyża. Następnie kapłan pozdrawia wszystkich oznajmiając wspólnocie obecność Pana. Mszał zawiera pięć różnych pozdrowień - prostych bądź bardziej rozbudowanych biblijnie.)

- Wprowadzenie do liturgii (Krótkie wprowadzenie liturgiczne wygłasza kapłan lub inna osoba do tego wyznaczona. Jest to słowo wprowadzające w istotę Mszy św. i wezwanie do pełnego i świadomego uczestnictwa w liturgii.)

- Akt pokuty (Po wprowadzeniu kapłan wzywa do aktu pokuty. Składa się on z wezwania do chwili skupienia i ciszy, wspólnego wyznania win i prośby kapłana o odpuszczenie grzechów (absolucji). Akt pokuty posiada podwójny wymiar: pojednanie z Bogiem i pojednanie z ludźmi; gładzi on grzechy powszednie.

Formy aktu pokuty:

-"Confiteor..." ("Spowiadam się...") - tzw. "spowiedź powszechna", - "Zmiłuj się nad nami, Panie!...", -"Panie... Chryste... Panie..." (wezwania do Chrystusa połączone ze słowami "Zmiłuj się..."), - pokropienie, tzn. asperges (stosowane w uroczystych mszach św.) Po wezwaniu kapłana "Niech się zmiłuje...", następuje śpiew "Panie zmiłuj się...". Nie wykonuje się go jeśli został użyty akt pokuty "Panie... Chryste... Panie..." i asperges.

- Gloria – chwała na wysokości (Tak zwana doksologia wielka, czyli wysławianie chwały Boga. Jest to uroczysty hymn pochwalny z wczesnego okresu chrześcijaństwa przyjęty do Mszy św. jako uroczyste poszerzenie "Kyrie". Odmawiany we wszystkie niedziele (z wyjątkiem okresu Wielkiego Postu i Adwentu), w uroczystości i święta i przy obchodach szczególnie uroczystych. Śpiewa go lub odmawia całe zgromadzenie wiernych, zaleca się, by był śpiewany.)

- Kolekta (Po hymnie "Chwała na wysokości Bogu" następuje modlitwa celebransa, którą kapłan kończy obrzędy wstępne Mszy Świętej. Modlitwa ta "zbiera" intencje modlitewne wiernych.

Struktura kolekty:

 - wezwanie celebransa ("Módlmy się")

 -chwila ciszy

- modlitwa celebransa

 - potwierdzenie przez wiernych ("Amen").

II. LITURGIA SŁOWA

- Pierwsze czytanie (msze niedzielne i świąteczne - trzy czytania: Stary Testament, Listy Apostolskie, Ewangelia. W okresie Wielkanocy zamiast czytania ze ST jest czytanie z Dziejów Apostolskich bądź z Apokalipsy św. Jana; dni powszednie - dwa czytania: Stary lub Nowy Testament, Ewangelia).

- Psalm responsoryjny (po I czytaniu następuje psalm responsoryjny. Jest on częścią liturgii słowa i stanowi odpowiedź wspólnoty wiernych na usłyszane słowo Boże. Zharmonizowany ściśle z poszczególnymi czytaniami może być błaganiem, hymnem pochwalnym czy rozważaniem usłyszanego tekstu. Przyczynia się przez to do aktualizacji danego tekstu Pisma Świętego, stanowiąc jakby pomost między czytaniami ST i NT).

- Drugie czytanie

- Aklamacja przed Ewangelią (po II czytaniu lub psalmie responsoryjnym (dni powszednie) następuje "Alleluja" lub inny śpiew zgodnie z okresem liturgicznym. Zasadniczo poza Wielkim Postem "Alleluja" śpiewa się przez cały rok. Po aklamacji następuje werset przed Ewangelią. Rozwinięciem w formie pieśni aklamacji "Alleluja" jest sekwencja. Następuje ona po II czytaniu, a przed aklamacją "Alleluja").

- Ewangelia

- Homilia (następuje po Ewangelii jako integralna część liturgii słowa. Słowo Boże i naukę Kościoła można głosić posługując się różnymi, odpowiadającymi danej sytuacji formami: -kazanie - nauka wiary na obrany temat, który rozwijamy; -homilia - objaśnienie tekstów biblijnych pod kątem egzegezy, obchodów liturgicznych, potrzeb ludzi uczestniczących w liturgii. Powinna być głoszona podczas Mszy św. niedzielnych i świątecznych, sprawowania sakramentów, dni powszednich Adwentu, Wielkiego Postu i Okresu Wielkanocnego (zaleca się, aby była głoszona także w dni powszednie).

- Credo – wyznanie wiary (jest recytowane lub śpiewane przez wszystkich wiernych podczas Mszy Świętych w niedziele i uroczystości. Można je odmawiać także podczas obchodów mających szczególny i bardziej uroczysty charakter. Credo następuje po kazaniu lub homilii. Jest to wyznanie wiary, będące odnowieniem i potwierdzeniem wyznania chrzcielnego).

- Modlitwa powszechna (jest odmawiana we Mszy św. na zakończenie liturgii słowa, przed rozpoczęciem liturgii eucharystycznej. Wierni modlą się we wszystkich ważnych i potrzebnych intencjach. Modlitwę powszechną rozpoczyna wezwaniem i kończy modlitwą końcową kapłan. Poszczególne wezwania może czytać lub śpiewać diakon albo inna osoba do tego wyznaczona).

III. LITURGIA EUCHARYSTYCZNA

- Wprowadzenie (skład liturgii eucharystycznej został tak ułożony, aby jego części odpowiadały tym słowom i czynnościom, jakie Chrystus wykonywał podczas Ostatniej Wieczerzy. Struktura liturgii eucharystycznej to trzy części, ściśle ze sobą połączone).

- Pieśn na ofiarowanie (następuje po modlitwie powszechnej i podkreśla ofiarniczy charakter kolejnej części liturgii Mszy Świętej).

- Przygotowanie darów (na początku liturgii eucharystycznej przynosi się do ołtarza dary, które staną się Ciałem i Krwią Chrystusa a więc chleb (hostię) wino i wodę. Zostają one przyniesione przez ministrantów lub wiernych (procesja) i złożone na ręce kapłana. Przygotowanie darów ma także inny wymiar. Tutaj wierni ofiarują siebie, swoje życie i swoje sprawy.

Po złożeniu darów kapłan przedstawia Bogu dary chleba przez modlitwę "Błogosławiony jesteś...". Następnie dokonuje zmieszania wina z wodą (5:1) mówiąc przy tym cicho "Przez to misterium wody i wina...". Ma to podwójny wymiar: ukazuje Bóstwo i człowieczeństwo Chrystusa, sprawia, że jesteśmy włączeni w Jego ofiarę. Po tym kapłan przedstawia Bogu dar wina, mówiąc "Błogosławiony jesteś...". Następnie celebrans, nieco pochylony, odmawia modlitwę "Przyjmij nas Panie...".

Teraz jeśli jest to przewidziane następuje okadzenie darów, ołtarza, celebransa, koncelebransów i wiernych. Okadzenia celebransa, koncelebransów i wiernych dokonuje diakon lub ktoś wyznaczony z asysty. Po okadzeniu następuje obmycie rąk (lavabo). Jest to symbol oczyszczenia z grzechów oraz czystość serca i rąk składających ofiarę).

- Wezwanie (następnie kapłan wzywa wiernych do modlitwy "Módlcie się aby moją i waszą ofiarę przyjął Bóg, Ojciec Wszechmogący". Wierni odpowiadając na wezwanie ukazują jednocześnie cele Ofiary i uwielbienie Boga ("na cześć i na chwałę swojego imienia"), zbawienie uczestników Ofiary ("początek nasz"), dobro całego Kościoła).

- Modlitwa nad darami (następuje na wezwanie: "Módlmy się". Kończy przygotowanie darów. Poleca Bogu dary i modlitwy wiernych).

- Modlitwa eucharystyczna

Wprowadzenie (stanowi centralną i kulminacyjną część całej akcji liturgicznej. Jest ona modlitwą uwielbienia i dziękczynienia, którą kapłan za przykładem Chrystusa wypowiada podczas liturgii eucharystycznej nad chlebem i winem, przez co następuje konsekracja darów i obchodzona jest pamiątka śmierci i zmartwychwstania Chrystusa).

Prefacja (jest nie tylko wstępem do modlitwy eucharystycznej, ale jej częścią nadającą całej modlitwie ton "dziękczynienia i uświęcenia" jaką jest modlitwa eucharystyczna. Prefacja z zasady powinna być śpiewana).

Sanctus – Święty (aklamacja w ramach modlitwy eucharystycznej. Naśladuje wołanie Serafinów i poszerza je o wołanie "Hosanna". Dlatego tej aklamacji nie może zastąpić inna pieśń chwały, ani też nie powinien jej wykonywać zamiast wiernych chór; śpiewają ją wspólnie kapłan i zgromadzenie).

Epikleza (jest to zanoszona do Ducha Świętego prośba o przeistoczenie darów i o uświęcenie przyjmujących je, wyrażona przez wyciągnięcie rąk).

Opowiadanie o ustanowieniu i konsekracji (jest to wysławiające głoszenie wydarzenia Ostatniej Wieczerzy. Stanowi element centralny ME. Następuje tu moment, w którym Chrystus przemienia chleb i wino w Eucharystii w swoje ciało i krew. Jest podkreślony przez podniesienie darów. Słowa konsekracji są we wszystkich Modlitwach Eucharystycznych).

Aklamacja wiernych (jest wyznaniem wiary).

Anamneza (jest to następujące po opowiadaniu o ustanowieniu, wspomnienie śmierci i zmartwychwstania Chrystusa).

Epikleza komunijna (jest to modlitwa za uczestników liturgii: Prosimy aby wszyscy którzy będą spożywać konsekrowane dary, mocą Ducha Świętego złączyli się w miłości w jedno Ciało Chrystusa - Kościół).

Modlitwy wstawiennicze (w nich w zjednoczeniu z całym Kościołem w niebie i na ziemi składamy Ofiarę za wszystkich żywych i umarłych członków wspólnoty wiernych).

Końcowa doksologia (stanowi zakończenie ME i zawiera uwielbienie Boga w Trójcy Świętej -"Przez Chrystusa, z Chrystusem i w Chrystusie". Wypowiadając doksologię celebrans wykonuje gest ofiarowania Ciała i Krwi Chrystusa przez podniesienie świętych postaci nad ołtarzem. Zostaje potwierdzona przez wiernych aklamacją "Amen").

- Obrzęd Komunii

Modlitwa Ojcze nasz (kapłan wypowiada wezwanie do modlitwy, po czym wszyscy wspólnie odmawiają tę modlitwę. Modlitwa "Ojcze nasz" w czasie Mszy św. podkreśla wspólnotowy charakter Eucharystii).

Embolizm (po Modlitwie Pańskiej następuje wypowiadany przez celebransa embolizm "Wybaw nas Panie...", który wierni kończą doksologią "Bo Twoje jest królestwo...").

Obrzęd pokoju (modlitwa o pokój i znak pokoju stanowią wstęp do przyjęcia Komunii Świętej. Obrzęd pokoju rozpoczyna modlitwa, której pierwsza część jest zmienna zależnie od okresu liturgicznego, druga zaś stała ("Prosimy Cię nie zważaj...").

Gest łamania chleba (jest to symbol obdzielania wszystkich obecnych jednością, pokojem i miłością Chrystusa).

Zmieszanie postaci chleba i wina (wpuszczenie cząstki hostii do kielicha przed przyjęciem Komunii Świętej. Jest pozostałością zwyczaju zwanego "fermentum": akolici zanosili po cząstce hostii ze Mszy odprawianej przez papieża na Msze w rzymskich kościołach parafialnych (tytularnych), gdzie na znak jedności z całym Kościołem były one wpuszczane do kielicha).

Baranku Boży (aklamacja powtarzana kilkakrotnie podczas łamania chleba. W razie potrzeby można tę aklamację powtarzać dowolną ilość razy; zwykle śpiewa się ją trzykrotnie. Po ostatnim wezwaniu prośba końcowa brzmi "obdarz nas pokojem").

Komunia Święta (następnie kapłan ukazuje wiernym Chleb eucharystyczny, który mają przyjąć w Komunii, zaprasza ich na ucztę Chrystusa i wspólnie z nimi wypowiada akt pokory "Panie nie jestem godzien...". Jeśli nie wykonuje się śpiewu na Komunię przed rozpoczęciem udzielania Komunii św. celebrans odczytuje antyfonę na Komunię.

Podczas udzielania Komunii Świętej śpiewa się pieśni na Komunię (charakter pieśni dostosowany być powinien do charakteru i wymowy czynności liturgicznej). Jeśli nie wykonuje się śpiewu na Komunię św., przed rozpoczęciem jej udzielania celebrans odczytuje antyfonę na Komunię. Komunia Święta jest najdoskonalszym wyrazem zjednoczenia człowieka z Bogiem na ziemi).

Dziękczynienie (po zakończeniu rozdzielania Komunii, kapłan i wierni, stosownie do okoliczności przez pewien czas modlą się w skupieniu. Można również odśpiewać hymn, psalm lub inną pieśń uwielbienia).

IV. OBRZĘD ZAKOŃCZENIA

- Pozdrowienie i błogosławieństwo kapłana (kapłan (diakon) pozdrawia wiernych: "Pan z wami" a następnie udziela błogosławieństwa "Niech was błogosławi...").

- Rozesłanie (po błogosławieństwie następuje rozesłanie: "Idźcie w pokoju Chrystusa". Liturgię rozesłania poprzedzają ogłoszenia duszpasterskie. Jeśli bezpośrednio po tym ma miejsce jakiś inny obrzęd liturgiczny (pogrzeb, wystawienie, procesja) to błogosławieństwo i rozesłanie następują dopiero na końcu ostatniego obrzędu.

-Pieśń na zakończenie (Mszę Świętą kończy pieśń na zakończenie. Może być odśpiewana odpowiednia antyfona).

Dzisiaj jest

czwartek,
24 sierpnia 2017

(236. dzień roku)

Czytania na dziś

LSO

Biblia Audio i Tekst

FMM w parafii

Akademia Młodzieżowa

PGP

Pismo parafialne

Biblioteka parafialna

Włącz się w różaniec

Papież na Facebooku

Kościół prześladowany

Nie bądź obojętny!

http://www.citizengo.org/pl

Akcja Rodzina Rodzinie