Menu

Wyszukiwanie

Licznik

Liczba wyświetleń strony:
59689

TRWAM i Radio Maryja

Gość i Niedziela

Wolne Media

Lekcjonarz mszalny -

księga dla liturgii słowa Bożego

Liturgia słowa i liturgia eucharystyczna dwie główne części, z których składa się Msza św., choć wiążą się ściśle ze sobą i stanowią jeden akt kultu, to jednak są wyraźnie od siebie oddzielone. Wskazują na to miejsca: ambona - miejsce z którego proklamuje się słowo Boże i ołtarz, jako stół, na którym pod sakramentalnymi znakami uobecnia się ofiara krzyża. Dla wszystkich tekstów Pisma św. odczytywanych w ramach mszalnej liturgii słowa, istnieje jedna księga, którą jest lekcjonarz. Zawiera on czytania biblijne, psalm responsoryjny, aklamację przed czytaniem Ewangelii i Ewangelię.

Ze względu na szczególną wartość Ewangelii, która zawsze stanowi szczyt liturgii słowa, spotyka się czasami specjalną księgę, oddzielną od księgi innych czytań, zawierającą same tylko teksty ewangeliczne. Księga ta zwana Ewangeliarzem, znana jest zarówno w tradycji liturgii zachodniej jak i wschodniej, a charakteryzuje się tym, że wykonana jest z wielką starannością i bogato przyozdobiona.

Schemat lekcjonarza uwzględnia strukturę roku liturgicznego, Msze św. o świętych, Msze obrzędowe, okolicznościowe, wotywne oraz Msze św. Za zmarłych. biorąc pod uwagę wielkość czytań, jakie zawarte zostały w lekcjonarzu mszalnym, podzielony on został na kilka tomów.

Polska edycja tej księgi liturgicznej obejmuje siedem tomów:

I - okres Adwentu i Narodzenia Pańskiego

II - okres Wielkiego Postu, okres wielkanocny

III - okres zwykły (od 1 do 11 tygodnia)

IV - okres zwykły (od 12 do 23 tygodnia)

V - okres zwykły (od 24 do 34 tygodnia)

VI - czytania w mszach o świętych

VII - czytania w mszach obrzędowych, okolicznościowych i wotywnych - czytania w mszach za zmarłych.

Księgi, z których czytane jest słowo Boże, powinny być naprawdę godne, starannie oprawione i piękne, są bowiem znakiem i symbolem rzeczywistości nadprzyrodzonej i już same proklamują chwałę słowa Bożego. Ich odpowiedni wygląd ma budzić u słuchaczy słowa Bożego pamięć o obecności Boga, przemawiającego do swojego ludu. Wygląd księgi lekcjonarza nie jest więc obojętny, na co wyraźnie wskazuje Wprowadzenie:

Z racji godności słowa Bożego księgi czytań używane przy sprawowaniu liturgii winny się odróżniać od innych pomocy duszpasterskich, na przykład broszur służących wiernym do przygotowania czytań lub do osobistej medytacji (WL 37). Także sam sposób obchodzenia się z tymi księgami, pełen pietyzmu i szczególnego szacunku, jest manifestacją wiary. Natomiast zewnętrzny brak szacunku dla lekcjonarza i innych ksiąg liturgicznych, deprecjonuje ich wewnętrzną wartość.

Ambona -

miejsce głoszenia słowa Bożego

Podział Mszy św. na dwie zasadnicze części, podkreślony jest także przez miejsca, w których sprawuje się liturgiczne czynności. Dla liturgii słowa jest nim ambona. Jest ona miejscem niezwykle ważnym, ponieważ z niej głosi się słowo Boże i na niej, podobnie jak na ołtarzu, skupia się w czasie liturgii słowa uwaga wiernych. Ambona podkreśla obecność Chrystusa nauczającego, nie jest więc elementem drugorzędnym, ale koniecznym dla podkreślenia znaku Chrystusa obecnego w przepowiadaniu. Gdy w Kościele czyta się Pismo św. wówczas On sam Chrystus - mówi (KL 7).

Ambona powinna odpowiadać określonym wymogom:
We wnętrzu kościoła winno się znajdować miejsce podwyższone, stałe, dogodne i okazałe, odpowiadające godności słowa Bożego. Powinno jasno przypominać wiernym, że we Mszy św. zostaje przygotowany tak stół Słowa Bożego jak i Ciała Chrystusowego., winno wreszcie stanowić skuteczną pomoc dla wiernych w uważnym słuchaniu podczas liturgii słowa. (VW 32).

Ambona powinna być rzeczywiście miejscem zastrzeżonym dla głoszenia słowa Bożego, czyli czytań mszalnych, Ewangelii, psalmu responsoryjnego, orędzia paschalnego. Jest także miejscem wykładania podczas homilii tajemnic wiary i zasad życia chrześcijańskiego. Z ambony wygłaszane są również wezwania modlitwy powszechnej. Dla innych części Mszy św. ambona nie może być używana. Niestosowne wydaje się rozpoczynanie Mszy św. od ambony i udzielanie z tego miejsca końcowego błogosławieństwa mszalnego.
Rzeczą nieodpowiednią jest także praktyka wykonywania swych funkcji z ambony przez innych usługujących, np. komentatora czy kantora kierującego śpiewem wiernych. Zatraca się przez to znaczenie ambony jako znaku obecności Chrystusa przepowiadającego.

Dzisiaj jest

niedziela,
22 października 2017

(295. dzień roku)

Czytania na dziś

Biblia Audio i Tekst

Włącz się w różaniec

FMM w parafii

PGP

Biblioteka parafialna

Pismo parafialne

Akademia Młodzieżowa

LSO

Papież na Facebooku

Kościół prześladowany

Nie bądź obojętny!

http://www.citizengo.org/pl

Akcja Rodzina Rodzinie