Menu

Wyszukiwanie

Licznik

Liczba wyświetleń strony:
104137

TRWAM i Radio Maryja

Gość i Niedziela

Wolne Media

Parafialny Program Odnowy i Ewangelizacji

PROGRAM ODNOWY I EWANGELIZACJI W SŁUŻBIE WZRASTANIA PARAFII JAKO CZĄSTKI LUDU BOŻEGO

Św. Łukasz w Dziejach Apostolskich (Dz 2,42.46-47; 4,32-33) opisuje pierwszą wspólnotę chrześcijańską, która jest ideałem dla każdej wspólnoty Kościoła, wskazując na cztery jej cechy: 1. Nauczanie apostolskie, czyli pouczenie nowonawróconych, którym Pismo św. było wyjaśniane w świetle wydarzeń chrześcijańskich, a nie tylko jako głoszenie Dobrej Nowiny niechrześcijanom. 2. Braterska jedność lub komunia wszystkich dóbr otrzymanych od Boga przez Jezusa Chrystusa. 3. Łamanie chleba, które z żydowskiego posiłku stało się obrzędem Eucharystii, celebrowanej w domu, a nie w świątyni. 4. Modlitwa, która była odmawiana wspólnie pod przewodnictwem Apostołów. Kościół lokalny jest cząstką Ludu Bożego powierzoną biskupowi, w organicznej i dynamicznej komunii, prowadzącej do powszechnej zbawczej jedności. Jak architekt tworzący projekt domu, podobnie my możemy wyrazić swój ideał obejmujący różne składniki: zarówno te, które już realnie istnieją, jak i te, które po części są wyrazem pragnień i aspiracji – wszystkie te elementy wspólnie tworzą ideał wspólnoty kościelnej, który należy budować.

Kościół lokalny to:

1. Cząstka Ludu Bożego w komunii. Oznacza to, że jest on tworzony: A. Przez integrację ze sobą wszystkich ochrzczonych i ludzi dobrej woli z danego terytorium w ramach określonego wspólnotowego doświadczenia realizowanego na trzech poziomach: • Na poziomie parafialnym przy okazji wydarzeń związanych z rokiem liturgicznym, z popularnymi nabożeństwami oraz innymi obchodami kulturalnymi, które dają okazję do dzielenia się wiarą przez Lud Boży. Poprzez te wydarzenia stopniowo i systematycznie przekazywane jest przesłanie ewangelizacyjne, zgodne z dojrzewaniem wiary w kolejnych trzech etapach realizacji programu: pierwszego głoszenia, ewangelizacji i katechumenatu. • Na poziomie małych wspólnot lub grup rodzin z sąsiedztwa, które co miesiąc spotykają się ze sobą, żeby przez dialog i ewangeliczną wiarę podejmować odpowiednie zadania na rzecz swojego środowiska, służąc odpowiedniemu zaangażowaniu się. Mamy tu do czynienia z przestrzenią szczególnie ważną dla dorosłych, którzy uczestniczą w życiu Kościoła i podejmują się ewangelizacji otaczającego środowiska. • Na poziomie rodzin, które spotykają się ze sobą, żeby z wiarą odczytywać własną sytuację i podjąć działania wynikające z tego na rzecz zaangażowania się w forum rodzinnym, parafialnym oraz środowiskowym. B. Przez wyrażanie szczególnego charakteru wszystkich ochrzczonych, zgodnie z otrzymanym przez nich darem, zarówno: • Jako osoby fizyczne, które w wielu codziennych sytuacjach dialogu komunikują innym swoją wiarę. • Jako grupy osób o podobnej roli w społeczeństwie (np. dzieci, młodzież, pracownicy, nauczyciele, politycy, lekarze, pielęgniarki, przedsiębiorcy), które w świetle Ewangelii decydują się na chrześcijańskie zaangażowanie, służąc zarówno wzrostowi wspólnoty kościelnej, jak i przemianie społecznej. • Jako grupy, stowarzyszenia, instytucje i ruchy apostolskie, które zgodnie ze swoistym charyzmatem, uznanym przez Kościół, mają swoje miejsce w życiu kościelnym, przeżywając chrześcijaństwo zgodnie z otrzymanym darem i wypełniając apostolstwo w sposób podległy pasterskiej posłudze biskupa. • Jako osoby pracujące w specyficznych dziedzinach duszpasterskich (katecheza, liturgia, posługa miłosierdzia), które mogą być wezwane do podjęcia szczególnej odpowiedzialności we wspólnocie. • Jako posługi duszpasterskie związane z różnymi dziedzinami pastoralnymi, czyli posługi święceń (biskup, kapłani i diakoni), posług ustanowionych (lektor, akolita); i posług „zatwierdzonych” w parafii (osoby podejmujące się utrwalonych posług, niezbędnych dla prawidłowego funkcjonowania wspólnoty kościelnej, zostały więc zatwierdzone przez biskupa). • Jako wspólnota kapłańska lub prezbiterium, która pod przewodnictwem biskupa podejmuje życie według wspólnego ideału służby ludowi Bożemu, wyrażonemu w ramach wspólnych celów, które stara się osiągnąć we współpracy z wszystkimi, aby przez takie tworzenie wspólnoty chrześcijańskiej odnawiała także swoje wzajemne relacje w duchu braterstwa i kreatywności. 2. Cząstka Ludu Bożego w komunii organicznej Organiczność wyrażona jest przez różne struktury, które są zgodne z następującymi zasadami: • Jedności i koordynacji wszystkiego, co Kościół wykonuje i czym żyje. • Udziału i odpowiedzialności wszystkich ochrzczonych z uwzględnieniem równości oraz z poszanowaniem dla różnorodności darów, charyzmatów i posług, które każdy otrzymał; • Pomocniczości zgodnie z różnymi poziomami podejmowania decyzji oraz z opcją wyboru odpowiedniej osoby na właściwe środowisko. Chodzi o struktury, które pod przewodnictwem biskupa lub kapłanów, będą wyrażać komunię i uczestnictwo wszystkich ochrzczonych w życiu i misji Kościoła. Najważniejsze struktury: • Komunikacji i uczestnictwa, które, stojąc u podstaw organizacji kościelnej, umożliwiają wszystkim ochrzczonym i ludziom dobrej woli, aby czuli się „częścią" wspólnoty, aby byli w niej „kimś", aby liczyło się w niej ich „słowo", aby mogli być wysłuchani, a tym samym, żeby mogli uczestniczyć w życiu i misji Kościoła (np. sieć „posłańców” odwiedzających rodziny, podział na rejony duszpasterskie ze swoim zespołem koordynacyjnym, list-zaproszenie do inicjatywy ewangelizacyjnej). • Konsultacji i uaktywniania wszystkich, z zachowaniem zasady równości i zróżnicowanych form w celu zapewnienia uczestnictwa zarówno przy: opracowywaniu wniosków i propozycji (Rada duszpasterska), podejmowaniu decyzji przez biskupa (Zgromadzenie diecezjalne, Rada kapłańska), współudziale w kierowaniu (Zespół Duszpasterski, Parafialny Zespół Koordynacyjny). • Służb technicznych koniecznych dla funkcjonowania pozostałych struktur. 3. Cząstka Ludu Bożego w komunii dynamicznej To Lud Boży, który mocą mieszkającego w nim Ducha Świętego jest święty, a równocześnie jest też powołany do świętości ze względu na to, że składa się z grzeszników i grzesznic. Dlatego zawsze jest on w drodze do kolejnych stopni doskonalenia się w miłości, osiągając coraz bardziej autentyczne formy jedności na podobieństwo tej, która jest w Trójcy Św. (por. J 17,20-26). Kościół lokalny przez wzajemną miłość jest powołany do dawania świadectwa Miłości Bożej, aby być dla świata Jej wiarygodnym znakiem. Chodzi więc o Kościół lokalny, żyjący w nieustannym napięciu nadziei, żeby wyrażać: • Stan świadomości woli Bożej w odniesieniu do swojej przyszłości, czyli do chcianej i pożądanej sytuacji idealnej (ideał – cele długo- średnio- i krótkoterminowe). • Swoje zaufanie do Boga i Jego mocy do spełnienia swoich obietnic, żeby intensywnie przeżywać napięcie nadziei („już jest, ale jeszcze nie w pełni") obecne w aktualnej sytuacji (analiza i diagnoza). • Cierpliwość nadziei, skupiającej swoje energie na kroku możliwym do wykonania "tu i teraz" (planowanie), zawsze w postawie otwartości na kolejne kroki, które będą przeżywane w tęsknocie za Panem, który nadchodzi (modlitwa). Taka dynamika nadziei nadaje głęboki sens życiu, stopniowo i rozwojowo nadając kształt modelowi Kościoła, coraz bardziej zgodnemu z jego naturą znaku i narzędzia komunii z Bogiem, do której cała ludzkość została powołana. To cały Lud Boży, w jedności Ojca, Syna i Ducha Świętego, dąży do świętości, aby świat uwierzył. Warto dodać, że setki realizowanych doświadczeń na poziomie diecezjalnym i parafialnym na różnych kontynentach potwierdzają zarówno możliwość, jak i słuszność takiego sposobu dążenia do wspólnotowego ideału Kościoła lokalnego. /Przyg. na podstawie „Ćwiczeń wspólnotowych” cz. III/

 [1]  2  » 

Powrót

Dzisiaj jest

środa,
20 września 2017

(263. dzień roku)

Czytania na dziś

Biblia Audio i Tekst

Włącz się w różaniec

FMM w parafii

PGP

Biblioteka parafialna

Pismo parafialne

Akademia Młodzieżowa

LSO

Papież na Facebooku

Kościół prześladowany

Nie bądź obojętny!

http://www.citizengo.org/pl

Akcja Rodzina Rodzinie